نیمه ماه آهو

چند وقتی است که شخصی در قسمت نظرات موضوعی را بیان کرده ولی متاسفانه آدرسی از خودش نگذاشته بود که این گفتگو دو نفره باشه نه به صورت تک رو حالا هم که اینجا رو مناسبتر دیده برای گفتگو من هم حرفی ندارم.

حسین بن علی: ما از تبار قریش هستیم و هواخواهان ما عرب و دشمنان ما ایرانیان هستند. روشن است هر عربی از هر ایرانی بهتر و بالاتر و هر ایرانی از دشمنان ما نیز بدتر است. ایرانیان را باید دستگیر کرد و به مدینه آورد، زنانشان را به فروش رسانید و مردانشان را به بردگی اعراب گماشت.

(سفینه البحار و مدینه الاحکام و الاثار.حاج شیخ عباس قمی.صفحه 164 )

اين حديث در ج1 سفينه البحار ص164 از امام صادق عليه السلام روايت شده چون کنيه امام صادق عليه السلام ابوعبدالله است و مضمون آن اين است که «ما قريش هستيم و شيعيان ما عرب هستند و دشمنان ما عجم» و آنچه را شما نقل کرده ايد برداشت ذهنى شماست که در متن حديث ديده نمى شود. مرحوم علامه مجلسى در توضيح اين حديث مى فرمايد( عربى که از او تعريف شده است آنهايى هستند شعيه باشند گرچه عجمى باشند و عجمى که مذمت شده کسانى هستند که دشمن اهل بيت اند گرچه عرب باشند) از طرفى مراد از عجم غير عرب است خواه فارس باشند يا ترک يا انگليسى و يا....... علاوه بر اين مراد امام صادق عليه السلام به قرينه ساير روايات که در مدح عجم( از جمله ايرانيان) آمده است اين باشد که مراد از عرب آنهايند که فصيح و روشن سخن مى گويند و مراد از عجم کسانى هستند که مغلق و گره دار سخن گفته و مراد خويش را در گفتار روشن نمى سازنداين دو معنا براى عرب و عجم در لغت آمده است و در واقع مراد امام صادق معناى عرب و عجم است نه مصداق ايندو لفظ در خارج .بنابراين ممکن است کسى عرب باشد ولى معناى عرب در او نباشد بلکه دشمن اهل بيت عليهم السلام نيز باشد همچنانکه ممکن است کسى عرب نباشد اما معناى عرب در او بوده و شيعه اهل بيت عليهم السلام نيز باشد که در اجتماع افراد زيادى را اينگونه مى بينيم و اين خود دليل بر مراد امام عليه السلام در اين حديث شريف است. از اين گذشته امام صادق عليه السلام در حديثى مى فرمايند: اگر قرآن بر عجم نازل مى گشت عربها به آن ايمان نمى آوردند به راستى قرآن بر عرب نازل شد و عجم بدان ايمان آوردند و اين فضيليتى است براى عجم سفينة البحار ج2ص164. و اين حديث علاوه بر اينکه دلالت بر فضيلت عجم ها بر عربها دارد مراد امام عليه السلام را نيز از آن حديث روشن مى سازد که مراد از عرب معناى لغوى عرب(کسى که گفتارش فصيح و روشن باشد) است و مراد از عجم معناى لغوى عجم (کسى که گفتارش مغلق است و روشن سخن نمى گويد) است نه مصداق خارجى آن. پس اگر شخصى از جنس عرب باشد و دشمن اهل بيت بوده و اعتقاد خويش را در گفتارش روشن نسازد و منافقانه سخن بگويد( همچون ابن ملجم که به امير المومنين اظهار محبت مى کرد ولى دشمن آن حضرت بود) او در کلام امام عليه السلام مذمت شده است مگر آنکه محب اهل بيت عليهم السلام گردد و اعتقاد خويش را با بيانى روشن آشکار سازد . و اگر شخصى از جنس عجم باشد شيعه اهل بيت باشد و اعتقاد خويش را با بيانى روشن و رسا اظهار کند او در کلام امام عليه السلام تعريف شده است مگر آنکه دشمن اهل بيت عليهم السلام گردد و بر خلاف عقيده اش سخن بگويد.

www.al-shia.com/html/far/5ola/view.php?id=480&sub_id=1-6&subject

نوشته شده توسط مونا امیری آهویی در چهارشنبه هفدهم بهمن 1386 ساعت 2:5 موضوع | لینک ثابت